Türkiye’deki özel hastaneler, tıp merkezleri, eczaneler, optik ve medikal malzeme tedarikçilerinin ticari hayatlarını sürdürebilmelerinin en temel şartı, Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) ile imzaladıkları “Sağlık Hizmeti Satın Alma Sözleşmeleri (Protokolleri)”dir. Sağlık sektöründeki cironun %80’inden fazlasını SGK’lı hastalar oluşturduğu için, kurum ile olan bu sözleşme adeta işletmenin şah damarıdır. Ancak SGK müfettişleri ve denetmenleri tarafından yapılan rutin

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 125. maddesinin son fıkrası çok net ve güvence verici bir kural koyar: “İdare, kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlüdür.” Bu anayasal kural, hukuk devleti olmanın en temel gereğidir. Devlet (idare); hastaneleriyle sağlık hizmeti sunarken, karayollarıyla ulaşım sağlarken, kolluk kuvvetleriyle güvenliği tesis ederken veya belediyeleriyle altyapı çalışmaları yaparken vatandaşlara maddi veya

Silahlı kuvvetler ve genel kolluk personeli (Asker, Polis, Jandarma, Sahil Güvenlik, Çarşı ve Mahalle Bekçisi), üstlendikleri kamu hizmetinin hayati doğası gereği, standart devlet memurlarından çok daha katı bir hiyerarşiye ve disiplin kurallarına tabidir. Bu personelin disiplin işlemleri, 657 sayılı Kanun’dan ziyade kendilerine özgü özel kanunlarla yürütülür. Ancak uygulamada, amirlerin sahip olduğu geniş disiplin yetkileri zaman

Eğitim ve öğrenim hakkı, Anayasa’nın 42. maddesi ile güvence altına alınmış en temel insan haklarından biridir. Kimse, hukuka aykırı ve keyfi bir kararla bu haktan yoksun bırakılamaz. Ancak Türkiye’de yüz binlerce üniversite öğrencisi; sınav stresleri, kampüs olayları veya idari anlaşmazlıklar nedeniyle kendilerini bir anda “Disiplin Soruşturması”nın tam ortasında bulabilmektedir. 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu’nun 54. maddesi

Türkiye’de ticari hacmin en büyük bölümünü, devlet kurumları tarafından yapılan kamu ihaleleri oluşturur. 4734 Sayılı Kamu İhale Kanunu kapsamında yapılan mal alımı, hizmet alımı ve yapım işleri ihalelerinde dönen bütçeler milyonlarca, hatta milyarlarca lirayı bulmaktadır. Ancak ihale süreçleri her zaman hukuka ve şeffaflık ilkesine uygun yürümez. Şirketler çoğu zaman; ihale şartnamesindeki haksız maddeler nedeniyle ihaleye

Türkiye’de yaşayan yabancı uyruklu kişiler için (turist, öğrenci, çalışan veya geçici koruma altındaki Suriyeliler) hayatın bir anda kabusa dönüştüğü an; kolluk kuvvetleri tarafından “Hakkınızda sınır dışı etme kararı var” denilerek Geri Gönderme Merkezine (GGM) götürüldükleri andır. 6458 Sayılı Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu (YUKK) kapsamında verilen Sınır Dışı (Deport) kararı; yabancının Türkiye’deki yaşamını sonlandıran, kurulu

Anayasa’nın 35. maddesi mülkiyet hakkını güvence altına alır. Devlet veya belediyeler, kamu yararı gerekçesiyle vatandaşın taşınmazına (arsa, tarla, bina) ihtiyaç duyabilir. Ancak bunun tek bir yasal yolu vardır: Kamulaştırma (İstimlak). Yani idare, önce taşınmazın bedelini peşin olarak vatandaşa öder, sonra tapuyu üzerine alır. Ancak Türkiye’deki uygulamada idareler; bütçe yetersizliği veya ihmal gibi nedenlerle, kamulaştırma işlemi