Osman Selçuk Akyüz

Ticari hayata atılırken kurulan şirketlerin Sermaye Şirketi” (Limited veya Anonim) olmasının en büyük cazibesi, adından da anlaşılacağı üzere “Sınırlı Sorumluluk” ilkesidir. İş insanları genellikle; “Şirket batarsa sadece koyduğum sermaye gider, evime arabama kimse dokunamaz” düşüncesiyle hareket eder. Ancak bu düşünce, özellikle Vergi ve SGK borçları (Kamu Alacakları) söz konusu olduğunda tehlikeli bir yanılgıdır. Türk hukuk

Vergi daireleri veya Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK), kesinleşen kamu alacaklarını tahsil etmek için mükelleflere “Ödeme Emri” gönderir. Postacı tarafından teslim edilen bu belge, aslında devletin size verdiği son uyarıdır: “Borcunu 15 gün içinde öde, yoksa mal varlığına haciz (e-haciz) uygulayacağım.” Ancak birçok mükellef, kendisine tebliğ edilen ödeme emrinin hukuka uygun olup olmadığını bilmeden ödeme yapmaya

Ticari faaliyet gösteren şirketlerin veya gelir vergisi mükelleflerinin en sık karşılaştığı idari yaptırım, Vergi Ziyaı Cezası‘dır. Vergi dairesinden gelen sarı zarfın içinden çıkan ihbarnamede, ödenmemiş verginin yanı sıra, genellikle bu vergi tutarı kadar (veya katlanarak artan) bir ceza rakamı görürsünüz. Mükellefler için ciddi bir mali yük oluşturan bu cezalar, hukuki denetimden uzak değildir. Hesaplama hataları,

Ticari hayatta vergi yükünü azaltmak amacıyla yapılan bazı hatalar veya dikkatsizlikler, şirket yetkililerini sadece yüklü para cezalarıyla değil, aynı zamanda hürriyeti bağlayıcı hapis cezalarıyla da karşı karşıya bırakabilir. Bu risklerin en büyüğü, halk arasında “Naylon Fatura” olarak bilinen, kanundaki adıyla “Sahte Belge Düzenleme veya Kullanma” fiilidir. Vergi Usul Kanunu (VUK) Madde 359 kapsamında “Vergi Kaçakçılığı